جشن بهار آغاز سال و جشن سنتی است. معمولاً به عنوان سال نو، سال نو، روز سال نو و غیره شناخته می شود. جشنواره بهار تاریخ طولانی دارد که از عبادت دعا برای سال نو در دوران باستان شکل گرفته است. همه چیز بر اساس بهشت است و مردم بر اساس اجداد. دعا برای سال نو، قربانی کردن بهشت و عبادت اجداد نیز همین گونه است. خاستگاه جشنواره بهار حاوی مفهوم فرهنگی عمیقی است که میراث تاریخی و فرهنگی غنی را در روند وراثت و توسعه به همراه دارد. در طول جشنواره بهار، انواع جشن ها در سراسر کشور برگزار می شود که ویژگی های منطقه ای قوی دارد. این فعالیتها عمدتاً در مورد پارچههای کهنه و جدید، جنگیری، پرستش خدایان، برکت سال و اشکال غنی و رنگارنگ است که جوهره فرهنگ سنتی چین است.
در اوایل دوران مشاهده و زمانبندی، آغاز بهار آغاز همه چیز و معنای همه تولد دوباره است، به این معنی که تناسخ جدیدی آغاز میشود. در جامعه کشاورزی سنتی، آغاز بهار از اهمیت بالایی برخوردار است که فرهنگ عامه زیادی را به آن مربوط کرده است. در توسعه تاریخی، اگرچه از تقویم متفاوت استفاده می شود و تاریخ اولین جشن متفاوت است، اما چارچوب جشن آن و بسیاری از آداب و رسوم عامیانه موروثی است. در دوران مدرن، مردم جشن بهار را در اولین روز از اولین ماه تقویم قمری تنظیم می کنند، اما معمولاً حداقل در پانزدهمین روز از ماه اول به پایان می رسد. جشنواره بهار یک جشنواره عامیانه است که پرستش خدایان و اجداد، دعا برای برکت و دفع ارواح شیطانی، گردهمایی خانواده، جشن، سرگرمی و رژیم غذایی را در بر می گیرد.
فستیوال بهار بزرگترین جشنواره سنتی کشور چین است. برخی کشورها و مناطق جهان نیز تحت تأثیر فرهنگ چینی رسم جشن سال نو را دارند. طبق آمار ناقص، نزدیک به 20 کشور و منطقه جشنواره بهار چین را به عنوان تعطیلات قانونی برای کل یا برخی از شهرهای تحت صلاحیت خود تعیین کرده اند. جشنواره بهار، جشنواره Qingming، جشنواره قایق اژدها و جشنواره نیمه پاییز به عنوان چهار جشنواره سنتی چین شناخته می شوند. با تصویب شورای دولتی، آداب و رسوم عامیانه جشن بهار در اولین دسته از فهرست میراث فرهنگی ناملموس ملی به ثبت رسیده است.
